Een rechthoekige taart dit keer bestaande uit 'Paideig' (piebodem), valnøttfyll (walnootvulling), 'epler' (appels) en garnering.
Ingrediënten:
Paideig
4 dl bloem
½ theelepel bakpoeder
3 eetlepels suiker
150 g boter
Valnøttfyll
200 g amandelspijs
2 eieren
1 dl fijngehakte walnoten
100 g boter op kamertemperatuur
3 grote appels
Wij namen goudrenetten.
Garnering
1 eetlepel grofgehakte walnoten
BEREIDING
Meng de droge ingrediënten voor de piebodem en werk daar de boter doorheen. Dat wilde bij ons niet erg bijeen blijven dus gingen daar nog een paar eetlepels koud water door totdat er een lekker soepel deeg ontstond. Vervolgens mag dit een uurtje in de koelkast.
Een pievorm van 20x28 cm invetten. Dan rol je het deeg met een roller uit en bekleed je er de vorm mee.
Het kookboek ging ervan uit dat we met kant-en-klare amandelspijs aan de slag gingen. Dat was mijn de eer te na, dus ging ik die zelf maken. Koud kunstje: Gelijke delen suiker en amandelen. Die in een keukenmachine flink laten draaien totdat het fijn gemalen is. Dan meng je er nog een ei en een theelepel citroenrasp en meng het tot een stevige brei. Eigenlijk moet je dit een paar dagen in de koelkast laten staan om de smaak goed in te laten trekken, maar dat kwam er dus niet van.
De amandelspijs werd vervolgens gemengd met 1 ei (2 vond ik te veel), 1 dl fijngehakte walnoten en prak er flink de boter doorheen. Zo krijg je een substantie die je over de bodem uitsmeert
Oven op 200 graden om voor te verwarmen.
De goudrenetten werden van het klokhuis ontdaan, maar niet van hun schil. In plakjes snijden.
De plakjes met een mooi patroon (zie foto) op de spijs verdelen en als laatste strooi je de grofgehakte walnoten over het geheel.
Dan kan de taart in de oven.
Daar stond 25 minuten voor, maar toen vonden we hem toch echt nog te bleek en moest hij nog 8 minuten terug. Dat was geen minuut te veel.
Maar het resultaat was er ook naar. Een heerlijk taartje waar je nog heel wat mensen blij mee kan maken. De ongeschilde appels waren lekker zacht en zuur en de schilletjes zorgen voor een fijne kleuring van het geheel, maar de walnoten/amandelvulling gaf wel heel veel smaak aan het geheel.
Vriend Paul lieten we dit keer het baksel beoordelen. Hij vond de kaker er mooi uitzien en bijzonder door de zoet/zuur combinatie. Bedankt Paul!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten